Στην Μεταβυζαντινή περίοδο το Αμούρι γνώρισε άνθηση και ανάπτυξη.
Περιτριγυρισμένο από τον Τιταρήσιο και τον Τράσο ποταμό, με νερά να κυλούν περιμετρικά από το χωριό, οι κάτοικοι του ξεκίνησαν να ασχολούνται ενεργά με τους πετρόκτιστους νερόμυλους, που εξελίχθηκαν σε κυλινδρόμυλους και μετέπειτα σε επαγγελματικές δριστέλλες-υδροτριβεία.
Οι κάτοικοι του χωριού, αρχικά ζούσαν στην περιοχή Βρυζόστι και μετά κατέβηκαν χαμηλά…

Ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τους δύο μύλους (“Φάμπρικα»-«Μύλος του Παπά»), που παρήγαγαν και αλεύρι (με την μονάδα μέτρησης να είναι η οκά επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας (γραμμάρια και τόνοι τη σήμερον ημέρα, αναλόγως τη ποσότητα μέτρησης του βάρους), να δει τα εναπομείναντα και διατηρημένα πετρόκτιστα εργαλεία παραγωγής και επεξεργασίας αλευριού στον παλιό πετρόκτιστο νερόμυλο, να δει πως εκμεταλλευόταν οι Αμουριώτες το νερό και το περιβάλλον, χωρίς να το καταστρέφουν.

Στο χωριό ο Αλή Πασάς, μάλιστα επί Τουρκοκρατίας, είχε όνειρο να δημιουργήσει ένα δίκτυο νερού (κατασκευασμένο από κεραμίδια και ασβέστη από το Αμούρι μέχρι τον Τύρναβο-αφού οι περιοχές Βρυζόστι-Καυκάκι άνηκαν στο χωριό και τους μεγαλοκτηματίες καθώς και στον πρόεδρο του χωριού, που προχώρησαν σε πώληση των στρεμμάτων αργότερα σε Μεσοχώρι και Δομένικο) που θα ήταν έργο ανάπτυξης για την περιοχή, κάτι που πραγματοποίησε με επιτυχία.Ο θρύλος αναφέρει πως όταν δοκίμασε το νερό στον Τύρναβο, απεβίωσε μετά από λίγες μέρες, προλαβαίνοντας να δει το «θαύμα» του, να ολοκληρώνεται…

Ακόμα και σήμερα κατά μήκος της Παλαιάς Εθνικής Οδού Ελασσόνας-Λάρισας, διασώζονται κομμάτια από το…«Μπουρασάν»-έργο του Αλή Πασά ενώ και το σπίτι του-«Κουνάκι» στο Αμούρι, μπορεί κάποιος να το βρει εύκολα…

Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος "Απανταχού Αμουριωτών"